กลับมาอีกครั้ง รู้สึกอบอุ่นดีเหมือนกันนะ ห่างหายจากการเขียน Diary Online [มีบางคนชอบแอบเรียก ได๋อารี่ ขำแทกเรย คิคิ เฮ้อ...คนเรายังจะจำเค้าอีกนะนั่น ไม่ยอมลืมอีกนะ] ไปนานหลายเดือน กลับมาคราวนี้พกความเศร้ามาเต็มเปี่ยม [ขนาดนั้นเลย เว่อร์มากๆๆ] เลยต้องระบายสักหน่อย น่าจะเป็นทางออกที่ดี เมื่อครั้งก่อนก็ยังเหงาแล้วมานั่งเขียนได้เลย ครั้งนี้ก็คงไม่ต่างกับครั้งเก่าที่หอบน้ำตามาพร้อมกับคำพูด และข้อความที่ไม่ต่างจากเดิมสักเท่าไหร่ [เอาน่าต้องมีสักวันที่ยิ้มได้นี่นา]

จริงๆๆแล้ว มันไม่ได้โหดร้ายมากมายหรอกคะ โอเว่อร์เกินไป อันนี้ต้องทำใจกะคนเขียนนิสนึง 55++ แบบภาวะเศร้าปนบ้า คุณผู้อ่านก็ต้องทำใจและเห็นใจโหน้ยนะคะ คือ อาการเริ่มต้นอ้ะคะ สมองเริ่มมีปัญหาแล้วคะ .... มาเริ่มกันเลย ขอลำนำ เรื่องอดีตเก่าก่อนนิสนึง .... ณ วันนี้ ไม่มีคนพิเศษ ไม่มีคุณชาย อ. ที่แสนอบอุ่น หรือแม้แต่ตาเฉิ่ม หรือตาขี้งอล ที่มาตามเม้นได๋อารี่เกือบทุกวัน หรือวันๆเอาแต่มานั่งรออ่านไดอารีของยัยตัวแสบว่าวันนี้จะเล่าอะไรผ่านตัวอักษรพวกนี้บ้าง จะฮา จะขำ จะเอาศัพท์ประหลาดๆๆ มาเขียน หรือแม้แต่ความเอ๋อ และความเห่ยของยัยตัวแสบเองก็ตามแต่ ยังไงซะวันนี้ยังคงมีแต่ ยัยตัวแสบ ยัยพูดมาก และยัยปากร้าย หรือยัยจอมวีน โวยวาย น่าเกลียด น่ากลัว สำหรับใครบางคนเท่านั้น [อันนี้ยัยตัวแสบคิดเอาเองนะคะ ว่าน่าจะเป็นอย่างนั้น ถ้าใครอัดวีดีโอวันโลกแตกไว้ละก็ กรุณาส่งมาให้ดูหน่อยก็ดีนะ แบบว่ามีคนแอบเม้าส์ปนนินทาว่า ยัยตัวแสบน่ากัวเหมือนหมา โหดร้าย และทารุณมากๆๆ ไหนบอกสุขภาพไม่ดีไง แรงเยอะฉิ_หาย เยย] ** หมายเหตุ ตาเฉิ่มกะยัยตัวแสบ เป็นคนพิเศษระหว่างกันเฉยๆ น้ะคะ มะมีไรมากไปกว่านี้...Confirm เลยนะคะ

ตอนนี้ ก็ไม่ได้เสียใจ แค่นึกถึงประมาณ คิดถึงนั่นแหละนะ ลึกๆๆ ในใจมันนึกถึงเอง อันนี้ควบคุมไม่ได้ต้องเข้าใจกันนิสนึงนะคร้ะ แบบว่าเวลานี้ที่บ้านนอกฝนตกไงคะ อารมณ์มันเลยพาไปมั้ง แต่ที่คิดถึงเนี่ยก็ไม่ได้หมายความว่าอยากกลับไปหรอกคะ ถึงอยากกลับไปตาเฉิ่มก็ไม่เอาแหง๋ๆๆ กลัวกันไปตามๆๆ กัน ก็แค่นึกถึงแหละน่า กรุณาอย่าคิดมากกันเลยนะ [เมิงก็บอกตัวเมิงเองดิ ว่าอย่าคิด ยัยบ๊องนี่!!] แต่ยังไงซะก็ยังยืนยันคะว่า ไม่อยากเจอ ไม่อยากคุย หรือแม้แต่เห็นหน้า [เพาะยังไงช้านก็มีรูปเก็บไว้ใน Com กะ Mem card อยู่แล้ว วะฮะฮ่า กิ้วๆๆ ถ้าอยากดูมะไหร่ช้านก็เอามาดูแก้เหงาแหละ กร๊ากๆๆ อือม คนเราออกท่าบ้าอีกละ]

ช่วงนี้ก็พยายามจะไม่ไปแถวๆๆ เดอะมอลล์ บางกะปิ กับแถวๆๆโลตัส อ่อนนุช อีกถ้าไม่จำเป็นจริง ๆๆ จะไม่ย่างกรายเข้าไปย่านนั้น มิเช่นนั้นอาจโดนระเบิดปาใส่กบาลได้คะ อือมนะ ฉลาดหรือกลัว โดนเอาคืนละ เหอๆๆ เอาแหละน่า แต่ว่าตอนนี้ละน๊าอยากรู้ว่า ที่ผ่านมาเนี่ย ตาเฉิ่มยังสบายดีใช่มั้ย ตาเฉิ่มเจ็บข้อมือมากมั้ย เป็นไงมั่งล่ะ อารมณ์นั้นยัยตัวแสบก็อยากจะบอกว่าหน้ามืด หูอื้อ ปนตาลาย สมองเบลอไปเลย ตาเฉิ่มจะปวดหัวจนเป็นหวัดอีกหรือเปล่า ตาเฉิ่มยังนอนดึกทำงานเยอะแยะมากมายเหมือนเดิมหรือเปล่า [เฮ้ย ..ช้านไม่ได้ห่วงนะ ถามตามมารยาทหรอกย้ะ แบร้ๆๆ ชิ้วๆๆ] ว่าแต่ ตาเฉิ่มจะยิ้มเหมือนเดิมมั้ยน๊า

อันที่จริงยัยตัวแสบไม่เคยบอกเลยใช่มั้ย ยัยตัวแสบชอบตาเฉิ่มเวลายิ้มมากที่สุดเลยล่ะ แต่ตอนนี้ จำไม่ได้แล้ว เหอๆๆ บอกตามตรงว่าจำคนไม่ได้ ถ้าไม่เห็นทุกวัน แต่ยังไงซะยัยตัวแสบก็จะพยายามลบทุกสิ่งของตาเฉิ่มออกไปให้รวดเร็วที่สุดเลยล่ะ ตอนนี้ความทรงจำเลือนลางเหลือเกิน ก็มีแต่ที่นั่งดูเกือบทุกวัน เพราะมานอยู่กะโทสับง่ะ คงเป็นไอ้หมีน้อยตัวดำ โตโม่คุง หน้าเหมือนช้านนี่นะ [ตาเฉิ่มซื้อให้แหละ เค้าว่าเหมือนช้าน เหอๆๆ เหมือนตรงตัวดำน้ะ ขอบใจนะ ยินดีมากมาย ชมกันนะนี่] มันก็ยังมีชีวิตดีอยู่นะ มะต้องห่วงช้านเลี้ยงดูอย่างดี ไม่ให้อดหรอกนะ ว่าแต่ลิงน้อยของยัยตัวแสบล่ะ ที่อยู่ในถุงลิเวอร์พูลสีแดง หน้ารถตาเฉิ่มอ้ะมันยังสบายดีใช่มะ หรือเอาไปฆ่าทิ้งเพราะโกรธยัยตัวแสบที่อาละวาดอ้ะ ... เอาเหอะจะทิ้งหรือจะอยู่ก็ไม่มีความหมายอะไรแล้วหนิเนอะ... บ่นไปงั้นแหละ เอิ๊กๆๆ

ตอนเขียนไดอารีวันนี้ ฟังเพลงนี้ด้วยแหละ แค่มอง ของแอนนิต้า รู้สึกนึกถึงและเหงาขึ้นมาเลยนะ ไม่ได้เศร้าขนาดนั้น อยากจะบอกไม่ได้อ่อนแอ ยังอยู่ได้ [เหอะๆๆ ไม่ไหวเลยยัยตัวแสบเนี่ย บ๊องอ้ะนะ] เอ๋า....เอากันเข้าไป สุ่มมาอีกแล้วเพลงนี้ รักแท้ ของอาร์มแชร์ แหมๆๆ คนเราฟังซะ น้ำตาไหลซะงั้น แถมวิ่งไปเอาโทสับมาเปิดฟังเสียงตาเฉิ่มตอนยัยตัวแสบแอบอัด เสียงตาเฉิ่มร้องเพลง รักแท้ ปนกะเล่นกีต้าร์ให้ฟังเมื่อครั้งกะโน้น เอาซะน้ำตาซึมจ๋อยๆๆ ไปเลย ก้แอบอัดมาได้ไม่ถึงนาที แต่ก็แอบซึ้งซะนาน สองนาน เด๊ยวนี้ร้องได้แล้วนะ เพลงนี้รักแท้ จากที่เมื่อก่อนร้องไม่ได้ แบบ งง เพลงใครฟะ นี่ๆๆ เก่งใช่มะล่ะ คิคิ เออ สามารถ น่าดู พยายามสุดริด 55++ 25 ตุลาคม นี้ก็จะเปิดเทอมใหม่แล้ว ต้องทำหน้าที่อีกละซิเนี่ย หลังจากไปเหลวไหล ไปทำตัวไม่ดีใส่หลายคนมา จะสัญญากับตัวเองเลยละทีนี้ ว่าจะไม่ร้องไห้อีกแล้ว ไม่ร้องไห้อีก ถึงจะเจ็บปวดและทรมานมากแค่ไหนจะไม่ร้องไห้ จะเข้มแข็ง จะไม่ทำอะไรที่จะทำให้ตัวเองป่วยอีก

มาถึงบรรทัดนี้ ขอพูดถึงคนรักของยัยตัวแสบบ้าง อือม ก็ดี ใกล้แล้วซินะ อีกไม่กี่วัน ใกล้เข้ามาทุกที ก็ไม่ได้ดีใจ หรือตื่นเต้นอะไร ยังยืนยันว่าไม่ใช่คนที่เรารักเลยสักนิด เป็นคนที่ดูแลยัยตัวแสบมาตลอดเป็นพี่ เป็นเพื่อนที่ดี แต่ไม่ใช่คนที่ยัยตัวแสบรักเลย แม้แต่เสี้ยววินาทีไม่เคยมีคำว่า รัก หลุดออกมา ไม่เคยพูดให้คนรักของยัยตัวแสบฟัง ไม่มีใครรู้นอกจากยัยตัวแสบคนเดียว ไม่ได้ปกปิด แต่ไม่ใช่คนพิเศษ ไม่มีความหมายใดๆ กับยัยตัวแสบ

เมื่อวาน Print อีเมลล์ที่ส่งไปต่อว่า ตาเฉิ่มมาให้ มะม๊า กับปูเปี้ยวอ่าน ทุกคนมองหน้า แล้วก็ตกใจกับสิ่งที่ยัยตัวแสบเขียน .... เหอๆๆ รู้ตัวหรอกนะว่า ผิดอยู่เต็มประตู ผิดเต็มกบาลเลย แต่ว่ามันทำไปแล้ว คือก็ตั้งใจแหละ มีเหตุบันดาลใจหลายประการ ทำไปแล้วนี่ ไม่สามารถแก้ไขอะไรได้ มะม๊า ถามคำเดียว เธอ ใช้อะไรคิด ถึงได้เขียนข้อความพวกนี้ ส่งไป .... อือม ตอบไม่ถูก โอเค หนูผิดเอง หนูขอโทษ ขอโทษทุกคนด้วยนะคะ หนูผิดไปแล้ว หนูสำนึกผิดแล้วคร้ะ อโหสิกรรมให้หนูด้วย [โห พูดเหมือนจะ ลาตาย อย่างงั้นแหละ น่ากัวนะนั่น ... หยองหัวใจ ไงมะยู้อ่ะ กรี๊ดๆๆ] โอ่ สราดด พระเจ้ายอดมันจอร์จมาก

กะจะจบไดวันนี้ เจือก มีเพลงนี้มาอีก เหงา ของพีซเมกเกอร์ แงๆๆ กุคิดถึงตาเฉิ่มอีกแล้ว ไอ้บ้า อุตส่าห์ไม่คิดละนะว้อยยย ทำไมดื้อแบบนี้วะ ไม่เอาไม่คิดถึง ไม่ๆๆๆ นะ [อาการแบบนี้ มะม๊าและน้องๆๆ บอก ไปถ้ำกะบอกน่าจะดีที่สุด กะให้กุอ้วกเลยใช่มะนี่ 55++ แต่ก็น่าสนนะ เออ ว่างๆๆ จะไปว้อยย ฮึ่มๆๆ ไม่เข้าใจกันมั่ง บ้าๆๆ งอลละนี่ หน้าหงิกแล้วด้วย] I promise you ฉันสัญญา ฉันจะเข้มแข็งและยิ้มเสมอ